غزل-مادرم

از نور بیکران تو خورشید خیره شد

سرخورده شد! دچار غریبی تیره شد!

آنقدر ناب و بی غل و غش بوده ای چنان

هر ذره از وجود تو الگو و سیره شد

وقتی تو را به شعر کشیدم غزل غزل

هر مصرعش برای دو عالم ذخیره شد

سرشار از حیا و نجابت، پر از خدا

مومن!چنانکه سخت بر ابلیس چیره شد

بانوی خوب شعر منی،مرحمت بکن

چشمم به دستهای تو با اشک خیره شد!

"مرضیه عاطفی"

اردیبهشت/۸۹